Dit mijn derde dag in Beijing, maar het is alsof ik er al een week op heb zitten. Heel veel nieuwe indrukken opgedaan: Beijing bruist! Een van de eerste dingen die ik gedaan heb na aankomst is de metro naar het expat-gebied gepakt, waar een kennis van mij woont. Heel fijn om even in mijn eigen taal te spreken, want het is qua communicatie echt een beetje à la ‘Lost in translation’ hier (aanrader trouwens; interessante film). De wat oudere Chinezen die ik tegenkom, spreken echt bijna geen woord Engels. Als ik mijn vertaalapp niet bij de hand heb, is zelfs het bestellen van een kopje koffie al een hele klus. Die vertaalapp is dan ook een onmisbare houvast geworden! Je schrijft een zin en de vertaling in Chinees komt gelijktijdig in beeld. Ideaal, op die manier heb ik al heel wat gecommuniceerd met de mensen die ik tegenkom.

De Rode Leeuw

Gisteren heb ik mijn eerste werkbezoek gehad bij De Rode Leeuw, de Nederlandse school in Beijing. De Rode Leeuw is onderdeel van de Western Academy of Beijing (WAB), een internationale school. Alexia Mavromatis, directeur en leerkracht Nederlands was zo vriendelijk mij een rondleiding te geven. Ook heb ik een paar lessen bijgewoond. Die lessen geeft ze in haar gezellige kantoor, dat tegelijk dient als klaslokaaltje: gemiddeld komen er zo’n drie kinderen per les. Aan het einde van haar werkdag heeft ze ongeveer aan vijftien kinderen, variërend van vier tot en met achttien jaar, lesgegeven. Het leuke daarvan is dat er natuurlijk veel ruimte is voor individuele aandacht.

Taal en cultuur

In de taallessen is er in de eerste plaats aandacht voor de Nederlandse taal, maar wordt ook sterk een link gelegd naar de cultuur, zoals gewoontes, kunst en literatuur, en de actualiteit in Nederland (en België). Dit keer keken de kinderen uit groep 7 naar een fragment uit het Jeugdjournaal over verslaving aan sociale media, nu in Nederland een hot item. Daarna kregen ze prikkelende vragen voorgeschoteld. Hoe denken de leerlingen hoe dat eruitziet, verslaving aan sociale media? Wat zien ze in hun omgeving? En zijn ze zelf ook een beetje verslaafd? Er kwam een interessant gesprek op gang. Je ziet dat door op deze manier lessen aan te bieden, de connectie met Nederland levend blijft. Belangrijk, want veel kinderen gaan op zeker moment weer terug naar Nederland.

Ouders over De Rode Leeuw

Een Nederlandse moeder: ‘Voor hun tiende hebben we in Nederland gewoond en met de keuze voor Nederlandse les konden zij hun taalvaardigheden blijven ontwikkelen. Ook vonden wij het belangrijk dat ze ‘feeling’ bleven houden met de Nederlandse cultuur … De mogelijkheid om in samenwerking met de internationale school te kunnen afstuderen in het vak Nederlands is van belang om straks weer aansluiting te vinden met het vervolgonderwijs.’
Een Belgische vader: ‘Naast de taal zelf ben ik ook aangenaam verrast dat ze terug naar huis komen met weetjes over Vlaanderen, Nederland en Europa. Kennis die ze hebben meegekregen in de Nederlandse les. Dit alles zorgt ervoor dat België niet enkel het land is aan de andere kant van de wereld, waar opa en oma wonen, maar een land waar ze zich mee verbonden voelen, en waar ze zich -indien nodig- later ook zonder problemen zullen kunnen integreren.’

Ik denk dat dit wel een beetje de kern beschrijft van wat ik gisteren heb gezien: taalonderwijs, plus een stukje ‘thuis’ wat ze in dat klaslokaaltje meekrijgen. Mooi om te zien.

Wordt vervolgd.